BAĞ BOZUMU

  Bir yıl emek verdikten sonra hiçte kolay değildir bağ bozumu. Yetiştirmesi ayrı bir zorluk olsa da hasadı da bir hayli gayret gerektirir. Toplaması, ayrıştırması, kurutması cinslerine ve özelliklerine göre ayırması da incelik ve zahmet gerektirir. Bir şölen havasında geçse de beklentiler iyi verim üzerine kuruludur. Neticede insanların geçim kaynağı, hayatlarını idamenin sebebidir. Salkım salkım üzümler bazen meze sofrasında, bazen bir garibin ekmeğine katık olur. Kleopatrası da yer , kuşu da yılanı da.

   Bazen ezersin en iyi şarabı yapmak için ayaklar altında en leziz tatları verir. Bir aşığın kadehinde arkadaş olur kendisine. Yıllandıkça değer kazanır ama bu değer de bağ bozumu sonrası olacaktır muhakkak. Kırmızısı, beyazı, siyahı hepsi ayrı bir lezzettir sofralarımızda. Bazıları siyah üzüm tercih eder, bazısı çekirdeklisini, bazısı da suyunu sever rafine sonrası. Hiç kimse karışamaz zevklere tartışılmazdır yiyen içen için.

    Bizim toplumun, Türkiye toplumunun bağ bozumu çoktan gerçekleşti. Uzun yıllar verilen milli mücadele sonrası her bir etnik yapımız raflarındaki en nadide yerini aldı.  Türkü, Kürdü, Lazı, Çerkezi, Manavı ve diğerleri. Aslında hepsi biribirine baka baka karardı. Hem dem oldular. Ama şu sıralar ki bu sıralar yaklaşık bi 30 yıl oldu. Üzüm suyuna sirke sıkmaya başlandı. Aslında en iyi rafta bulununan kara üzüm kendisini diğer üzümlerden ayırmaya başladı. Ben en karayım, en haklı benim, en çok benim hakkım var demeye başladı. Diğer üzümler şaşırdı buna halbuki aylardır aynı rafta bekliyorlardı. İlk zamanlar bir şey demediler ama kara üzümün hergün , dakika geçmeksizin kara üzüm olduğunu  belirtmesi, diğer üzümlerin bilinç altında yer etti.    O karaysa ben beyazım, ben çekirdeksizim, ben kırmızıyım, ben rezakiyim vs.vs. Peki buna ne neden oldu. Elbette kara üzüm. Kara üzüm neden böyle bir çıkış yaptı. Bunu şu an için tam olarak bilememekle beraber,  sosyologlar, siyaset bilimcilerinin konusu olduğunu ve birşeyler yaptırmaları gerektiğini çok iyi biliyoruz.

     Son otuz yılda meydana gelen ve son yıllarda iyice ayyuka çıkan Kürt milliyetçiliği, tahrikler, tazyikler ölümler, şehitler, mayınlar her bir olay dünyanın en sabırlı milleti olan Türk halkın aklının bir köşesini meşgul etmeye başladı. Bu  lakırtılar artık her yerde gerçekleşmekte. Kahve köşelerinde, berberhanelerde, stadyumlarda, parklarda kısaca her yerde. Bu bilinç toplumumuz giderek sarmalıyor ve bizler bir şey yapamıyoruz. Belki birilerinin yapmak istediği şeye doğru adım adım sürüklenmekteyiz. Belki cenderenin tam ortasındayken biz ne yaptık diyeceğiz. Nasıl Dünya Savaşına girdik kimsenin haberi olmadı ama tam ortasında kaldık. İstiklalimizi kaybetme noktasına geldik. Kürt kökenli vatandaşlarımızın çoğu bu bilinç içerisinde, freni patlamış kamyon gibi nereye çarpacağı belli değil. Her şey zıttı ile kaim. Etki tepkiyi doğurur.

     Kürt kardeşlerimiz şunu çok iyi bilmeli, bizler aynı bağın üzümleriyiz. Aynı toprağın mahsülleriyiz. Hasbelkader cinsimiz farklı, suyumuz, güneşimiz, bulutumuz ve yağmurumuz aynı. Bu düşüncede olanları Çanakkale Şehitler Anıtına davet ediyorum.

       Abdullah oğlu Maraşlı Ökkeş, Diyarbakırlı Mehmet, Ankaralı  Kamil, Malatyalı Haydar, Hataylı Bestami, Vanlı Ahmet, Aydınlı Mustafa, Zileli, Muşlu, Zonguldaklı, Trabzonlu, İzmirli, Adıyamanlı, Urfalı….

                                                                                                          MEMDUH KAMİLOĞLU