Köye gidiyorum diye başlar bütün çocuklarda tatil günleri. Eğlencedir köyün anlamı, huzurdur, mutluluktur, sevdadır çoğu zaman yüreklerde, köyleri mahalle yapmadan önceki hayallerdir bunlar.

   Modernleşme adına parke taşları döşediler, köylerimize baz istasyonları kurdular. Köylülerimizden habersiz modernleşme adı altında; alt yapısı bulunmayan köy evlerine büyük şehirlerden su bağladılar. Yüzlerce su kaynağı keşfedilmeyi beklerken…

   Mutluydu cahil köy halkı, muhtarıyla övünüyor, kendisiyle gurur duyuyordu. Kendi sağlıklarını çaldıkların farkında olmadan yaşıyorlardı. Köyde çamur yoktu, her yer taşlarla süslenmişti. Otobüs bekleme durakları vardı her 100 metrede bir. Köye 6 sefer otobüs gelmekteydi. Herkes birbirine sahte mutluluklarını anlatıyordu. Kimsecikler fark etmiyordu iletişimsiz bir hayat sürdüğünü…Köydü bu aslında; toprak, dam ev demekti. Meleşen kuzuların sesi, süt veren inekti. Çığlıklarla inleyen çocuk sesi, köy bahçesiydi. Taze sebzeleriyle çamurdu, kardı, üşümekti, içtendi doyasıya…Belki bazılarına göre bu yazdıklarım çok anlamsız gelebilir. Ama bunlar günümüzün çarpık kentleşmesidir. Plansız, programsız yapılanmanın en büyük göstergesidir. Kimsecikleri bilinçlendirmede yenilik adına yapılan aksiliklerdir. Geç olmadan mahalleleşme köy kültürünü korumak b elimizde. Hep beraber doğru bir geleceğe gitmek temennisiyle…